X
تبلیغات
و ناگهان

۱- حدود چند ماهی می شود که دلم می خواست "وناگهان" را ترک کنم و بروم سراغ وبی جدید با حال و فضایی جدید! وبلاگ را هم از خیلی وقت پیش طراحی کرده بودم و قرار بود روز تولدم از آن رونمایی کنم،اما این اتفاق نیفتاد و همه چیز موکول شد به اکنون.

البته دوست داشتم این فضای جدید را با عکس همراه کنم عکس هایی از متن و بطن جامعه به همراه پی نوشتی کوتاه! امیدوارم زمان برایم به گونه ای رقم بخورد که بتوانم با عکس ببینم و بنویسم.

۲- این سو وب جدید من است که از این به بعد مرا در آنجا خواهید خواند . نوشته های من فعلا دو دسته خواهند بود : شعر و کرسی شعر! تا ببینم در آینده چه پیش خواهد آمد.

در پیوندهای وبلاگ هم تغییراتی اعمال کرده ام تا متناسب فضایی که می خواهم بنویسم باشد.

۳- این سو ، سمت من است سمت جغرافیای نگاه من به دنیا ! سیمرغ نگاه من است به سمت قاف و قاف برای من همه نیست که دوست دارم لاقید باشم(نه در مفهوم منفی آن)!

بعداً نوشت:


لطفاً در این وبلاگِ متروکه کامنت نگذارید...

کامنت هایتان خوانده نمی شود.


کامنت هایتان را در وبلاگ جدیدم به آدرس زیر بگذارید:


www.insoo.blogfa.com

نوشته شده توسط ضرغام در شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1390 |
 .

 

نقطه، سر خط.

 

 

پ.ن۱ :  شمع تولدم را

     ف

     و

      ت

              می کنم...

 

تمام این شعر

استعاره آواز پرنده ییست

در گلوی افعی.

 

پ.ن۲:  مونولوگ(خودم به خودم): تولدم مبارک.

نوشته شده توسط ضرغام در یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390 |

 

زیر این آسمان ابری

        چقدر

                  حرف هایمان نم کشید

     کاش،

آشتی کند

        خورشید،

تا پهن کنیم دهانمان را

                           زیر نور آفتاب.

نوشته شده توسط ضرغام در یکشنبه بیست و دوم اسفند 1389 |

 

هر بار،

 

بغض چشمانت
         در گلوی غزل هایم

                      گیر می کند

 

         این بار،


                        با انگشت پایت
                                         شاعر می شوم.

نوشته شده توسط ضرغام در یکشنبه یکم اسفند 1389 |

1

به میوه های کالش

نمی ارزد

کاش می خشکید

درخت حنجره ام

2

در بستر کوهستان

هستند مردگانی

که پتوی سنگی به سر کشیده اند

3

اسبی چهار نعل

درون سینه ام می تازد

قاصد مرگ است - شاید -

نوشته شده توسط ضرغام در چهارشنبه پانزدهم دی 1389 |

صدایم،

 

                   گیتاری شکسته است

                      چه بی وقت

                                 به نت ها

 

                                                دل بستم.

نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه شانزدهم آذر 1389 |

 

در خوابهایم

                  کوسه ای برفیست

                            که آب شدنش را

              می بینم ،

 

                                 هر شب

نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه دوم آذر 1389 |

رگ هایت ،

  ورم که می کرد

             باید حدس می زدم

مارهای ولگرد

              به لانه ی خود بازگشته اند

             بی آنکه

  در حسرت ماهی کوچکی باشی

که روزگاری

      میان رگ هایت

    ش

               ن

                        ا

                               می کرد.

نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه یازدهم آبان 1389 |

 

اولین خنده

       آخرین زخمیست

                    که دور گردن می پیچد،

کاش  مونولیزا

       هیچگاه

 

                      مشق خنده نمی کرد.

 

نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه بیست و هفتم مهر 1389 |

بر این بالش

تاوان شکارچی را

من می دهم

حالا

که هرشب

نک می زند

به لبم

                      پرنده ئی...

نوشته شده توسط ضرغام در شنبه هفدهم مهر 1389 |